Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2011

Χοιρινές μπριζόλες με κάππαρη και μέλι






Συνοδεύουμε με πράσινη σαλάτα και πουρέ πατάτας ή πατάτες τηγανητές. Και ένα ποτήρι κόκκινο ξυνόμαυρο Νάουσας.
Υλικά
  • 4 χοιρινές μπριζόλες από λαιμό, βάρους περίπου 200 γρ. η καθεμία και πάχους περίπου 2 εκ.
  • 1½ κουτ. σούπας μέλι, κατά προτίμηση θυμαρίσιο
  • 150 ml ξίδι από κόκκινο κρασί
  • 4 κουτ. σούπας ελαιόλαδο
  • 1 μέτριο ξερό κρεμμύδι, πολύ ψιλοκομμένο
  • 1 κουτ. σούπας φρέσκο θυμάρι ή 1/2 κουτ. σούπας ξερό, τριμμένο
  • 2 κουτ. σούπας κάππαρη, ξεπλυμένη και στραγγισμένη
  • αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι
Μερίδες 4
Προετοιμασία 5΄ Ψήσιμο 25΄
Διαδικασία Αλατοπιπερώνουμε τις μπριζόλες και από τις δύο πλευρές. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε καλά το ξίδι με το μέλι.

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 50°-60° C.
Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι ζεσταίνουμε 1 κουτ. σούπας ελαιόλαδο σε δυνατή φωτιά, μέχρι να κάψει, κινώντας το τηγάνι ώστε να βραχεί το μεγαλύτερο μέρος του πυθμένα. Βάζουμε στο τηγάνι 2 μπριζόλες και τις ψήνουμε για 6-7 λεπτά ή μέχρι να ροδίσουν πολύ καλά. Τις γυρίζουμε και τις ψήνουμε για άλλα 6-7 λεπτά από την άλλη πλευρά. Βγάζουμε τις μπριζόλες από το τηγάνι, τις μεταφέρουμε σε μια πιατέλα και τις βάζουμε στο χλιαρό φούρνο, για να διατηρηθούν ζεστές.

Ρίχνουμε στο τηγάνι άλλη 1 κουτ. σούπας ελαιόλαδο, το ζεσταίνουμε μέχρι να κάψει και με τον ίδιο τρόπο τηγανίζουμε και τις άλλες δύο μπριζόλες. Τις βάζουμε και αυτές στο φούρνο. Στο ίδιο τηγάνι ρίχνουμε το κρεμμύδι και το σοτάρουμε στο λίπος που έχει μείνει στο σκεύος για 1 λεπτό, ανακατεύοντας με ξύλινη κουτάλα. Σβήνουμε με το μείγμα ξιδιού-μελιού και ανακατεύουμε, ξύνοντας με την κουτάλα τα καραμελωμένα υπολείμματα από τον πάτο του τηγανιού, ώστε να διαλυθούν στο υγρό μείγμα. Συνεχίζουμε το μαγείρεμα σε δυνατή φωτιά, μέχρι το υγρό μείγμα να μειωθεί τόσο ώστε να μείνουν στο τηγάνι περίπου 3-4 κουτ. σούπας πηχτής σάλτσας.

Αποσύρουμε το τηγάνι από τη φωτιά και ρίχνουμε στη σάλτσα το θυμάρι, την κάππαρη, το υπόλοιπο ελαιόλαδο και το ζουμί που έβγαλαν οι μπριζόλες στην πιατέλα μέσα στο φούρνο. Ανακατεύουμε. Μοιράζουμε τις μπριζόλες σε πιάτα και τις περιχύνουμε με τη σάλτσα. Συνοδεύουμε με πράσινη σαλάτα και πατάτες τηγανητές ή πουρέ.

Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2011

Η Μονή Τιμίου Προδρόμου





Οταν το 1974 δημιουργήθηκε το πρώτο φράγμα στον Αλιάκμονα, στο Πολύφυτο, η κοιλάδα του μεγάλου ποταμού άρχισε να αλλάζει. Μια μεγάλη λίμνη δημιουργήθηκε και το 1977 δημιουργήθηκε και μια δεύτερη, κάτω από το χωριό Σφηκιά, όπου και το ομώνυμο φράγμα δηλαδή. Η λίμνη Σφηκιάς είναι η γραφικότερη από τις τεχνητές λίμνες του Αλιάκμονα και αν φύγετε από το χωριό Σφηκιά προς το φράγμα Ασωμάτων θα την απολαύσετε σε όλη της τη δόξα, καθώς ο ωραίος ασφαλτόδρομος στριφογυρίζει πάνω από τη μαιανδρική κοίτη και τα βαθιά φαράγγια, ένα μεγάλο μέρος από το βάθος των οποίων είναι σήμερα σκεπασμένο με νερό, και στα υποβρύχια πλέον δάση της κοιλάδας ζουν πελώριοι γουλιανοί, θηριώδη ψάρια του γλυκού νερού τα οποία συχνά πιάνουν οι ψαράδες της περιοχής. Πριν από πολλά πολλά χρόνια Βέβαια, πριν η κοίτη του Αλιάκμονα πλημμυρίσει, στις γύρω σπηλιές της βαθιάς χαράδρας ζούσαν ερημίτες και αναχωρητές σε ασκηταριά και μοναστήρια, όπως η ερειπωμένη σήμερα Μονή Καλλίπετρας. Σχεδόν όλα τα ασκηταριά αυτά είναι σήμερα χαμένα. Το μεγαλύτερο απ' όλα όμως είναι ακόμη καλοδιατηρημένο και ακμαίο και για να το δείτε θα φτάσετε στο φράγμα Ασωμάτων, θα στρίψετε δεξιά και ακολουθώντας τις πινακίδες, θα ανηφορίσετε στις βελανιδοσκέπαστες πλαγιές τον ασφαλτόδρομο και θα φτάσετε στην αετοφωλιά όπου είναι χτισμένη η Μονή Τιμίου Προδρόμου. Σήμερα βέβαια είναι περισσότερο γνωστή ως Σκήτη Βέροιας, όχι όμως για τη γειτνίαση με την κοντινή Βέροια αλλά γιατί από τα παλιά χρόνια οι ντόπιοι έλεγαν ότι όλα αυτά τα μοναστήρια είναι «της κοίτης της Βέροιας», οπότε εκ παραδρομής έγινε «της Σκήτης» Βέροιας.
Η Μονή Προδρόμου χτίστηκε το 1326 στη θέση που βρισκόταν ένα παλιότερο, εξαφανισμένο σήμερα μοναστήρι του 9ου αιώνα, η Μονή Λαζάρου. Με τα χρόνια η μονή εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα μοναστικά κέντρα της Μακεδονίας για έναν κάπως διαφορετικό λόγο από τα άλλα αναλόγου εμβέλειας μοναστήρια. Στη μονή πέρασαν και μόνασαν κατά καιρούς μερικές από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες του ορθόδοξου μοναχισμού. Πρώτος και καλύτερος ήταν ο κορυφαίος λόγιος, θεολόγος και υπέρμαχος του κινήματος των Ησυχαστών Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο οποίος μαζί με άλλους δέκα μοναχούς άφησαν το Αγιον Ορος και ήρθαν να ησυχάσουν από το 1326 ως το 1331 στις σπηλιές και τα φαράγγια του Αλιάκμονα, που βρίσκονταν κάτω από το σημερινό μοναστήρι. Στη Μονή Προδρόμου ασκήτεψε για λίγο καιρό ο ιδρυτής του μοναχισμού στα Μετέωρα, ο Οσιος Αθανάσιος ο Μετεωρίτης. Κοντά στη μονή επίσης ασκήτεψε ο πολιούχος της Βέροιας, ο Αγιος Αντώνιος ο Νέος, ο πρώτος ασκητής της περιοχής, ο οποίος έζησε στην κοίτη του Αλιάκμονα στις αρχές του 11ου αιώνα. Πολύ σημαντική στιγμή στην ιστορία της μονής ήταν ο ερχομός του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω το 1523. Ο Διονύσιος ήταν ηγούμενος στη Μονή Φιλόθεου, στο Αγιον Ορος, αλλά ύστερα από κάποιες προστριβές με Βούλγαρους συνασκητές του (οι οποίοι κόντεψαν να τον σκοτώσουν) ήρθε μαζί με μια συνοδεία από Φιλοθεϊτες μοναχούς στη Μονή Τιμίου Προδρόμου, όπου τότε ζούσαν δέκα μοναχοί. Ο Διονύσιος ανακαίνισε και αναδιοργάνωσε τη μονή και ήταν αυτός που ουσιαστικά επέβαλε στο μοναστήρι τους κοινοβιακούς κανόνες. Στα χρόνια του (έφυγε από τη Σκήτη στα 1535) η μονή άκμασε πολύ και γέμισε μοναχούς. Συνασκητής του Αγίου Διονυσίου ήταν για λίγα χρόνια ο Οσιος Νικάνορας, ο ιδρυτής της Μονής στη Ζάβορδα, ενώ από τα κελιά της Μονής Προδρόμου πέρασε και ο Γιαννιώτης Οσιος Θεοφάνης ο Νέος, ο πολιούχος της Νάουσας. Και ακόμη ο Αγιος Θεωνάς και ο πασίγνωστος Κοσμάς ο Αιτωλός πέρασαν από το ιερό αυτό ερημητήριο του Αλιάκμονα. Η Σκήτη Βέροιας χαρακτηρίστηκε ορθότατα από πολλούς «ένα μικρό Αγιον Ορος», αφού σχεδόν όλοι οι επώνυμοι ασκητές της ήταν μέλη της Αθωνικής πολιτείας των μοναχών και των αγγέλων. Η μονή απέκτησε έτσι τεράστια πνευματική φήμη και δόξα και έγινε κάτι σαν κομβικό σημείο στους δρόμους που ακολουθούσαν οι άγιοι άνθρωποι της Μακεδονίας.

Οι μόνοι φυσικά που δεν ενδιαφέρθηκαν για την πνευματική εμβέλεια της μονής ήταν οι Τούρκοι, οι οποίοι παρενοχλούσαν τη μονή και σία μέσα ίου 18ου αιώνα ήρθαν και στρατοπέδευσαν μέσα στα κτίριά της. Γεμάτος απελπισία ο τότε ηγούμενος Κάλλιστος έστειλε γύρω στα 1787 μια επιστολή στην αυτοκράτειρα της Ρωσίας Αικατερίνη Β', στην οποία την παρακαλούσε να στείλει δύο σακιά άσπρα (χρήματα δηλαδή) για να τα δώσει στους Τούρκους μήπως και ξεκουμπιστούν, αφού όπως έγραφε είχαν μεταβάλει το μοναστήρι σε «εστιατόριο, βυρσοδεψείον και παντός μολυσματικού και βρωμερού κέντρον».

Οι Τούρκοι δεν σταμάτησαν φυσικά το καταστροφικό τους έργο και συνέχισαν να κλέβουν και να ρημάζουν σταδιακά τη μονή. Τη χαριστική βολή την έδωσε ο τρομερός Εμιν Εμπού Λουμπούτ πασάς (ο επονομαζόμενος και «ροπαλοφόρος»), ο μακελάρης της Νάουσας, ο οποίος Βομβάρδισε με κανόνια τη μονή στις 30 Απριλίου 1822 και μετά την έκανε κάρβουνο, επειδή οι μοναχοί είχαν βοηθήσει τους επαναστατημένους Ελληνες.
Ό,τι θα δείτε σήμερα είναι κυρίως κτίρια του 19ου αιώνα, μετά την ανακατασκευή της μονής, στην οποία συνεισέφεραν τα μέγιστα οι ευσεβείς Βεροιώτες, καθώς και επισκευές μετά την πυρκαγιά του 1915. Υστερα από τόσες καταστροφές το κάποτε ακμαίο και διάσημο μοναστήρι μαράζωσε και αναγκάστηκε να περιέλθει στη Μητρόπολη Βέροιας και να πάψει έτσι να είναι σταυροπηγιακό. Ηταν δε έρημο ως τα 1990 όταν ήρθαν οι πρώτοι ασκητές. Σήμερα στη μονή ζουν λίγοι, εξαιρετικά φιλόξενοι μοναχοί, οι οποίοι διατηρούν τον ιστορικό χώρο απλά πανέμορφο. Οι αυλές είναι πεντακάθαρες, γεμάτες λουλούδια και βασιλικούς που μοσχοβολάνε, δίπλα στις πλατιές φυλλωσιές και τις κληματσίδες του βουνού σταλάζουν συνεχώς γάργαρα νερά, τα πάντα είναι φτιαγμένα από τον άφθονο πωρόλιθο (ή πωρόπετρα) του βουνού κι ολόγυρα θα δείτε χοντρά δοκάρια, ξύλινα μπαλκόνια, πέτρινες στέγες, πέτρινα πεζούλια, μια σπηλιά που ήταν κάποτε το ψυγείο της μονής. Το καθολικό όπου θα ακούσετε συνήθως τους μοναχούς να λειτουργούν χτίστηκε το 1822 μετά την καταστροφή και από τα κειμήλια του αξίζει να δείτε το ξυλόγλυπτο τέμπλο του 16ου αιώνα. Το σημαντικότερο όμως μνημείο της μονής είναι αναμφίβολα το εκπληκτικό παρεκκλήσι της Μεταμόρφωσης, το οποίο χρονολογείται από το 14ο αιώνα και είναι το αρχαιότερο απομεινάρι της ιστορίας της μονής. Σύμφωνα με τις παραδόσεις μάλιστα, το εκκλησάκι γλίτωσε την καταστροφή όταν θεία χάριτι -πώς αλλιώς;- έπεσε ένα δοκάρι από την οροφή πάνω στο κεφάλι του Τούρκου που πήγε να πυρπολήσει το ναό και τον έστειλε στο μουσουλμανικό παράδεισο. Ο ναός είναι μονόχωρος με τρούλο και στους τοίχους του διατηρούνται θαυμάσιες τοιχογραφίες υψηλότατης τέχνης, τις οποίες πιθανότατα δημιούργησαν μαθητές του λαμπρότατου αστέρα της παλαιολόγειας αγιογραφίας Μανουήλ Πανσέληνου. Μετά τη συντήρηση του 1988 μάλιστα είναι ακόμη πιο εμφανής η χρωματική αρμονία της μεγάλης αυτής ζωγραφικής.
Αν είστε ξεκούραστοι μπορείτε να κατηφορίσετε μέχρι το ασκηταριό όπου μόνασε ο Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, το οποίο είναι σηματοδοτημένο και θα το βρείτε εύκολα. Αν είστε κουρασμένοι πηγαίνετε στο υπέροχο μπαλκόνι της μονής, το οποίο κρέμεται πάνω από το χάος του φαραγγιού. Είναι αναμφίβολα η γραφικότερη γωνιά της μονής και τα τοπία που θα αντικρίσετε απλά κόβουν την ανάσα, καθώς στο βαθυπράσινο βάθος τους φαραγγιού στραφταλίζουν τα σκοτεινά νερά του Αλιάκμονα.
Photo Gallery

Τα Πιέρια όρη



Τα Πιέρια όρη είναι ένα επίμηκες βουνό της Μακεδονίας αρκετά εκτεταμένο που σχηματίζει μια μακρόστενη κορυφογραμμή με κατεύθυνση από βορειοανατολικά προς νοτιοδυτικά.Τα Πιέρια όρη αποτελούν τη συνέχεια προς τα βορειοδυτικά του Ολύμπου και έχουν ορια στα ανατολικά την πεδιάδα της Κατερίνης, στα βόρεια και δυτικά φθάνουν ως τον ποταμό Αλιάκμονα και στα νότια συνδέονται μέσω του Τίταρου με τον Ολυμπο στα στενά της Πέτρας και τα χωρίζει το ρέμα Μαυρονέρι (τα δυο βουνά δε χωρίζονται από κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σημείο με αποτέλεσμα πολλοί να θεωρούν τον Τίταρο σαν ένα τμήμα τών Πιερίων.

Τα Πιέρια αποτελούν το φυσικό σύνορο ανάμεσα στούς νομούς Πιερίας, Κοζάνης και Ημαθίας.Η ψηλότερη κορυφή των Πιερίων είναι το Φλάμπουρο (=μυτερή πολεμική σημαία) με υψόμετρο 2188μ. Ακολουθούν η Τούρλα (=στρογγυλό ύψωμα) με υψόμετρο 2100μ, η Αβδέλλα με υψόμετρο 2050μ, ο Αρβανίτης με υψόμετρο 2023μ, το Λαπούσι με υψόμετρο 2009 μ, η Πλάκα με υψόμετρο 1938μ, το Κτένι με υψόμετρο 1791μ, οι Πέντε Πύργοι με υψόμετρο 1710μ, η κρύα Βρύση με υψόμετρο 1611μ, η γραμμένη οξιά με υψόμετρο 1584μ.

Τα Πιέρια είναι από τα πιο δασωμένα βουνά φυλλοβόλων και κωνοφόρων τής Ελλάδος.Είναι ίσως από τα πιό προσιτά της πατρίδας μας. Η πρόσβαση του γίνεται από όλες τις πλευρές του. Μετά τον Ολυμπο είναι το βουνό με τα περισσότερα ορ. Καταφύγια.

Χλωρίδα


Οι δασικοί πόροι της περιοχής χαρακτηρίζονται από εξαιρετική ποικιλία φυλλοβόλων και κωνοφόρων ειδών που συγκροτούν υψηλά αμιγή και μικτά δάση μεγάλης αισθητικής αξίας.Ανάλογα με τις μεταβολές του υψομέτρου, του κλίματος, τις εδαφικές – γεωλογικές συνθήκες που επιτρατούν, η βλάστηση διαφοροποιείται ως προς τη σύνθεση και δομή της.Απαντώνται διαφορετικές ζώνες βλάστησης.

Η βλάστηση στην περιοχή του Δήμου ξεκινώντας από τα χαμηλά και ανεβαίνοντας υψηλομετρικά συναντούμε τις εξής ζώνες βλάστησης:

Α. Ευμεσογειακή ζώνη (διάπλαση αειφαλλών πλατύφυλλων ): Η ζώνη αυτή συγκροτείται από το πουρνάρι, την αριά, το φυλίκι, την κουμαριά, την γλυστροκουμαριά, το χρυσόξυλο, την κουτσουπιά το πυξάρι κλπ.

Β. Παραμεσογειακή ζώνη: Συγκροτείται από τα δασοπονικά είδη δρυός, καστανιάς, φλαμουριάς, οστρυάς, γαύρου, σφενδάμι, κρανιάς, φράξου, φτελιάς κλπ.

Άλλα δασοπονικά είδη που απαντώνται στη ζώνη αυτή σε ομάδες ή κατ` άτομο είναι το αρκουδοπούρναρο, η αγριομηλιά, η αγριοαχλαδιά, η σορβιά, κ.α.

Γ. Ζώνη οξυάς, ελάτης και ορεινών παραμεσόγειων κωνοφόρων: Στη ζώνη αυτή απαντώνται η οξυά, η δρυς, η Μαύρη πεύκη και Δασική πεύκη και η Ελάτη.

Δ. Παραποτάμια βλάστηση: Τα είδη που απαντώνται εδώ συναντώνται στα ρέματα και αποτελούνται από το συνολικό πλάτανο, είδη ιτιάς, σκλήθρο κ.α.

Ε. Αλπική ζώνη η οποία υπέρκειται των δασοορίων (πάνω από τα 1750μ.) και συγκροτείται από μεγάλη ποικιλία ποωδών φυτών, γραστέων και φρυγάνων που ανήκουν στις οικογένειες των αγρωστωδών, ψυχανθών, γερανιωδών σταυρανθών, σύνθετων κλπ.

Μερικά από τα είδη των παραπάνω οικογενειών απαντώνται και στις άλλες ζώνες βλάστησης, τα οποία παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον από αισθητικής και ερευνητικής πλευράς.

Η ζώνη η οποία χαρακτηρίζεται και ως «ΟΡΕΙΝΗ ΒΟΣΚΟΤΟΠΟΙ» προσφέρεται κυρίως για την προβατοτροφία και αγελαδοτροφία.

Γενικά τα διάφορα είδη φυτών που συναντάμε στα δασικά οικοσυστήματα της περιοχής του Δήμου Πέτρας ανά κατηγορία όπως αναφέρονται παρακάτω είναι τα εξής:

- Δένδρα: Μαύρη Πεύκη (Pinus Nigra), Δασική Πεύκη (Pinus Sylvestris), Oξυά η δασική (Fagus Silvatica), Οξυά η ανατολική (Fagus Orientalis), Υβριδογενής Ελάτη (Abies Borissiregis), Οξυά η μοισιακή (Fagus Moesiaca), ψευδοπλάτανος (Acer Pseudoplatanus), Αγριοπλάτανος (AcerPlatanoides), Πλατάνι (Platanus orientalis), Καστανιά (Castanea Sativa), Λέυκη τρέμουσα (Populus tremula), Λέυκη λευκή (Populusabla), Δρυς ευθύφλοιος (Quercus Cerris), Δρυς χνοώδης (Quercus Pubesceus), Δρυς πλατύφυλλος (Quercus Conferta).

- Μικρά δένδρα: Ιτιά (Salix incana), Ιτιά η πλόκιμος (Salix fragilis), Σκλήθρο (Alnus groutinosa), Γαύρος ο βετουλοειδής (Carpinus betulus), Γαύρος ο ανατολικός (Carpinus orientalis), Λεπτοκαριά (Corgylus avelana), Αγριοαχλαδιά (Pyrus spinosa), Αρκουδοπούρναρο (Quercus ilex), Κουφοξυλιά (Sambuscus nigra), Μελιάδι ( fraxinus ornus), Κοκορεβυθιά (Pistacia terebinthus), Αρκουδοπούρναρο (Ilex aquifolium), Κρανιά (Conusmas), Κουμαριά (Arbutus unedo), Γλυστροκουμαρια (Arbutus andrachne), Σόρβια αντιδυσεντερική (Sorbus torminalis), Αριά (Quercus ilex), Αγριομηλιά (Malus sylvestris), Κουτσουπιά (Cercis siliquastrum), Φράξος υψηλή (Fraxinus excelsior), Ίταμος (Taxus baccata) και άλλα.

- Θάμνοι: Άρκευθος η κοινή (Junilerus communis), Άρκευθος η οξύκεντρος (Juniperus oxycedrus), Οστρυά (Ostrya carpinifolia), Πουρνάρι ( Quercus coccifera), Βερβερίδα (Berberis cretica), Δάφνη (Laurus nobilis), Τσαπουρνιά (Prunus spinosa), Πυξάρι (Buxus semperrirens), Παλιούρι (Paliurus spina), Φιλίκι (Phillyrea latifolia), Ευώνυμος πλατύφυλλος (Evonymus latifolium), Ρείκι (Erica arborea).

- Διάφορα θαμνοειδή: Φτέρη (Pteridium aquilinum), Αγράμπελη (Clematis vitalba), Αγριοτριανταφυλλιά (Rosa canina), Αγιόκλημα (Vitis sylvestris), Κισσός (Hedara helix), Βατομουριά (Rubus idalus) και άλλα.

- Διάφορα μικρά φυτά – βότανα: Νεραγκούλα (Ranunculus satorianus), Χρυσόχορτο (Ceterach officinarum), Φλώμος (Euphorbia heldreichii), Ρίγανη (Origanum vulgaresse), Θυμάρι (Thymus boissieri), Πικραλίδα (Taraxacum fontanum) και άλλα.

- Διάφορα ποώδη φυτά – αγριολούλουδα: Agrostis alba, Poa annua, Asperula odorata, Dactylis glomerata, Festuca ovina, Trifolium repens, Fragaliavesca, Dianthys sp, Saxifraga sp, Anemone sp, Crocus sp, Lilium sp.

Η ομορφιά και η αρμονία του ορεινού τοπίου και η αξία της περιοχής των Πιερίων αναγνωρίστηκε από την Ευρώπη όπου μια συγκεκριμένη περιοχή από όπου διέρχεται και το Ευρωπαϊκό ορεινό μονοπάτι Ε4 εντάχθηκε στο δίκτυο «ΦΥΣΗ – 2000». Πρόκειται για ένα Ευρωπαϊκό πρόγραμμα προστατευόμενων περιοχών ειδικής φυσικής ομορφιάς.

Πανίδα
Στα πυκνά δάση των Πιερίων βρίσκουν τροφή και καταφύγιο πολλά είδη της άγριας πανίδας (τριχωτά, πτερωτά, ερπετά, αμφίβια, έντομα κλπ.).Άγρια ζώα (τριχωτά) που διαβούν σε όλη σχεδόν την δασοσκεπή περιοχή είναι: ο Λαγός, το Ζαρκάδι, το Κουνάβι, ο Σκίουρος, ο Λύκος, το Αγριογούρουνο. Δασόβια πουλιά που φωλιάζουν είναι ο αετός, το σαΐνι, η κίσσα, ο δρυοκολάπτης, ο κότσυφας, η ορεινή πέρδικα, ο σπίνος, η τσίχλα κ.α. Είδη ερπετών που συναντιόνται είναι: η δενδροκαλιά, η οχιά, η σαΐτα, η σαλαμάνδρα, η σαύρα κλπ.Ο αριθμός των τριχωτών όσο και των πτερωτών ειδών έχει περιοριστεί σε σημαντικό αριθμό που μερικά είδη απειλούνται με εξαφάνιση (ζαρκάδι, λαγός, αετός, πέρδικα, δρυοκολάπτης).



pieriapieriapieriapieriapieriapieriapieriapieriapieriapieriapieriapieriapieriapieriapieriapieriapieria


 

Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2011

«Αστέρια και άνθρωποι τη νέα χιλιετία – 12ος χρόνος»





Συνεχίζεται για 12η συνεχόμενη χρονιά η επιτυχημένη σειρά των ομιλιών «Αστέρια και Άνθρωποι στη νέα χιλιετία» που διοργανώνουν η Κ.Ε.Π.Α.Π. Δήμου Νάουσας και η Εταιρεία Αστρονομίας και Διαστήματος Βόλου - παράρτημα Νάουσας. H εναρκτήρια ομιλία με θέμα «Το νέο ηλιακό σύστημα» θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 19 Νοεμβρίου και ώρα 20:00 στην αίθουσα συναυλιών της Εστίας Μουσών. Ομιλητής θα είναι ο αστρονόμος-αστροφυσικός Χαρίτων Τομπουλίδης, διδάκτωρ του Αστεροσκοπίου της Στοκχόλμης και πρόεδρος της Εταιρείας Αστρονομίας και Διαστήματος.
Σημειώνεται ότι το δεύτερο μέρος της ομιλίας θα πραγματοποιηθεί στον ίδιο χώρο το Σάββατο 10 Δεκεμβρίου με τίτλο: «Το ηλιακό μας σύστημα σε εικόνες».

Περίληψη ομιλίας
Τι είναι ο Μακεμάκε; Είναι πλανήτης; Η Σέντνα; Κι αυτή πλανήτης; Η Έριδα; Είναι πλανήτης; Είναι ο Πλούτων πλανήτης; Τι είναι τέλος πάντων πλανήτης; Η έννοια του πλανήτη έχει αλλάξει κατά καιρούς από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Μεγάλες αλλαγές έγιναν φυσικά μετά την εφεύρεση του τηλεσκοπίου όταν πολλά ουράνια σώματα, που μέχρι τότε ήταν άγνωστα, ήρθαν στο φως. Το 2006 η Διεθνής Ένωση Αστρονόμων στο συνέδριο που είχε στην Πράγα καθόρισε ποια ουράνια σώματα θα λέγονται πλανήτες, ποια νάνοι πλανήτες και ποια Μικρά Ουράνια Σώματα του ηλιακού μας συστήματος. Η αφορμή γι’ αυτό ήταν η ανακάλυψη ενός ουρανίου σώματος στην περιοχή που βρίσκεται πέρα από τον πλανήτη Ποσειδώνα, στη ζώνη του Κάιπερ, που είχε σαν αποτέλεσμα ο Πλούτων να μη χαρακτηρίζεται πια σαν πλανήτης αλλά σαν νάνος πλανήτης, όπως και το «νέο» σώμα του ηλιακού μας συστήματος που ονομάστηκε δικαιολογημένα Έρις. Σήμερα υπάρχουν προς το παρόν 8 πλανήτες, αρκετοί νάνοι πλανήτες και εκατοντάδες χιλιάδες Μικρά Ουράνια Σώματα του ηλιακού μας συστήματος. Όλα βέβαια είναι θέμα ορισμού της έννοιας του πλανήτη. Αλλά όταν το ανώτερο όργανο είναι η Διεθνής Ένωση Αστρονόμων ο καθένας πρέπει να υπακούει στις αποφάσεις της.

Βιογραφικό ομιλητή
Ο Χαρίτων Ε. Τομπουλίδης γεννήθηκε το 1955 στη Νάουσα Hμαθίας. Είναι απόφοιτος του Μαθηματικού Τμήματος της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημί­ου Θεσσαλονίκης, του Τμήματος Αστροφυσικής του Ινστιτού­του Αστρονομίας του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης και κά­τοχος Διδακτορικού στην Αστροφυσική. Ως ερευνητής αστρονόμος-αστροφυσικός ασχολήθηκε με τη Γαλαξιακή και Εξωγαλαξιακή Ραδιοαστρονομία.
Από το 1979 έως το 1989 εργάστηκε ως καθηγητής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και από το 1981 έως το 1994 ως καθηγητής Αστρονομίας στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης. Από το 1985 έως το 1994 εργάστηκε επίσης ως δάσκαλος της ελληνι­κής γλώσσας σε σχολεία της Στοκχόλμης και ως καθηγητής στα σχολεία ελεύθερου χρόνου της ελληνικής πρεσβείας στη Στοκχόλμη. Από το φθινόπωρο του 1994 εργάζεται ως εκπαιδευτικός στο 1ο Λύκειο Νάουσας.
Σαν προσκεκλημένος της NASA (Εθνικής Αστροναυτικής Υπηρεσίας των Η.Π.Α.) και ύστερα από πρόταση της Εταιρίας Αστρονομίας και Διαστήματος συνόδευσε τους πρωτεύσαντες μαθητές στον 6° Πανελλήνιο διαγωνισμό Αστρονομίας στις εγκαταστάσεις της NASA στο Huntsville της Αλαμπάμα. Εκεί εκπαιδεύτηκε σαν αστροναύτης για οχτώ ημέρες από τις 27 Ιουλίου μέχρι τις 4 Αυγούστου 2001.
Το 1997 ίδρυσε την Εταιρεία Αστρονομίας και Διαστήματος παράρτημα Νάουσας στην οποία και προεδρεύει μέχρι σήμερα. Από το 2000 διοργανώνει σειρά ομιλιών κάθε μήνα σε συνεργασία με την Κ.Ε.Π.Α.Π. Δήμου Νάουσας, όπου καθηγητές απ’ όλο τον κόσμο παρουσιάζουν και συζητούν με το ακροατήριο μια εισήγηση στο θέμα της σειράς «Αστέρια και Άνθρωποι στη νέα χιλιετία».
Έχει δημοσιεύσει δεκάδες άρθρα και πραγματείες σε εφημερίδες και περιοδικά, επιστημονικά και μη. Από το 1995 είναι και μέλος της Planetary Society, με έδρα την Πασαντίνα της Καλιφόρνια των ΗΠΑ και από το 1999 μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Νέας Υόρκης. Ήταν τέσσερα χρόνια υπότροφος των ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΚΛΩΣΤΗΡΙΩΝ (1973-78). Έλαβε υποτροφία από το Συμβούλιο της Ευρώπης  (1982-83) και από το Σουηδικό Ινστιτούτο σαν επισκέπτης ερευνητής στη Σουηδία (1983-1985). Είναι συγγραφέας δυο επιστημονικών βιβλίων, της
«Ουρανογραφίας, η Ιστορία των Αστερισμών» (ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ - Α.Α. Λιβάνης, 1997 2η έκδοση) και «Στο κέντρο της Απεραντοσύνης» (ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ - Α.Α. Λιβάνης, 1999). Μετάφρασε και σχολίασε από τα αγγλικά το βιβλίο «Η Μυστική Ιλιάδα του Ομήρου» (ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ - Α.Α. Λιβάνης, 2000).
Είναι παντρεμένος με Σουηδέζα δημοσιογράφο και έχει τρία παιδιά.

Ποντιακές Συνταγές

Ωτία