Το διαγώνισμα έκπληξη!!!

Μια Παρασκευή μεσημέρι λέει η δασκάλα στους μαθητές της ότι την επόμενη εβδομάδα θα τους βάλει ένα διαγώνισμα έκπληξη, δηλαδή δεν θα το περιμένουν.
Αφού βγαίνει από την αίθουσα οι μαθητές κάθονται και σκέφτονται ψύχραιμα πως αν το διαγώνισμα δεν έχει μπει μέχρι την ερχόμενη Πέμπτη, τότε η μόνη διαθέσιμη μέρα για να μπει θα είναι η Παρασκευή. Τότε όμως όλοι θα το περιμένουν και άρα δεν θα είναι πια έκπληξη, οπότε η δασκάλα δεν μπορεί να βάλει το διαγώνισμα την Παρασκευή.
Αν περάσει η Τετάρτη και το διαγώνισμα δεν έχει μπει, τότε με δεδομένο ότι δεν μπορεί να μπει ούτε την Παρασκευή, θα πρέπει αναγκαστικά να μπει την Πέμπτη. Και πάλι όμως τότε όλοι θα το περιμένουν, οπότε ούτε και την Πέμπτη μπορεί να μπει το διαγώνισμα.
Συνεχίζοντας αυτή τη συλλογιστική, αποκλείονται μία-μία όλες οι μέρες της εβδομάδας και άρα η δασκάλα δεν μπορεί καμία μέρα να βάλει το διαγώνισμα έκπληξη.
Πώς εξηγείται αυτό το παράδοξο;

Οι 10 πιο τρελοί επιστήμονες που άλλαξαν το πώς βλέπουμε τον κόσμο !!!

Ελαφρώς εκκεντρικοί, ή θεοπάλαβοι; Αυτοί οι 10 χαρακτήρες με την εξέχουσα νοημοσύνη δεν χάραξαν μόνο τη δική τους πορεία στον χώρο της επιστήμης, αλλά κατάφεραν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.

1. Albert Einstein

 

 Για πολλούς θεωρείται ο επιστήμονας που έφερε τα πάνω κάτω στη φυσική επιστήμη. Ένας από τους πιο σημαντικούς επιστήμονες της ανθρώπινης ιστορίας, ο Einstein μελετούσε τη φυσική μέσα στο μυαλό του και η συνεισφορά του στη θεωρία για τη βαρύτητα και στην κβαντική φυσική είναι αξιοσημείωτη. Το περιοδικό Time το 1999 τον ονόμασε "Ο άνθρωπος του Αιώνα" και στην ευρύτερη κουλτούρα το όνομα Einstein έγινε συνώνυμο με τη λέξη μεγαλοφυΐα. Στα πρώτα του χρόνια είχε προβλήματα ομιλίας και ως μαθητής ήταν ιδιαίτερα αντιδραστικός. Πολλά χρόνια αργότερα, του άρεσε να βγάζει έξω το ιστιοφόρο του τις ημέρες που δε είχε άνεμο, μονάχα για την πρόκληση του εγχειρήματος.

2.Leonardo da Vinci

 

 Ενώ ζωγράφιζε τα πιο αξιοθαύμαστα αριστουργήματα της αναγεννησιακής τέχνης, ο Leonardo da Vinci έβρισκε με έναν μαγικό τρόπο τον χρόνο να ακολουθήσει τις πιο βαθύτερες εκκεντρικές του ιδέες. Ήταν ένας πολυμαθής Ιταλός επιστήμονας, συγγραφέας και καλλιτέχνης που ασχολήθηκε με τα μαθηματικά, τη μηχανική, τις εφευρέσεις, την ανατομία, τη ζωγραφική και τη γλυπτική, τη βοτανική και τη μουσική. Έχει συχνά περιγραφεί ως ο αρχετυπικός χαρακτήρας του ανθρώπου της Αναγέννησης, ενός ανθρώπου που η φαινομενικά αστείρευτη περιέργειά του μπορούσε να ισοσταθμιστεί μόνο με τη δύναμή του στο να εφευρίσκει. Θεωρείται πιθανότατα το πιο ταλαντούχο άτομο που υπήρξε ποτέ και πολλά από τα σχέδια των εφευρέσεών του δεν μπόρεσαν ποτέ να κατασκευαστούν ενώ κάποια άλλα έγιναν πραγματικότητα αιώνες αργότερα.

3.Nikola Tesla

 

 Είναι ο τύπος που απεικονίζεται να κατεβάζει έναν γιγάντιο ηλεκτρικό διακόπτη κάτω από ένα ντους ηλεκτρικών σπινθήρων. Ο Tesla, που είναι ο εφευρέτης του ασύρματου ραδιόφωνου και της γεννήτριας εναλλασσόμενου ρεύματος, έδωσε μια γερή σπρωξιά στην εποχή του ηλεκτρισμού πριν αυτή καν καλά καλά αρχίσει. Γεννήθηκε το 1856 κατά τη διάρκεια μιας έντονης καταιγίδας με αστραπές. Ήταν γνωστός και σαν μανιακή ιδιοφυΐα που κοιμόταν ελάχιστα και του άρεσε πολύ η επίδειξη, πολλές φορές χρησιμοποιώντας το ίδιο του το σώμα ως αγωγό σε διάφορες δημόσιες παραστάσεις των επιτευγμάτων του.

4.James Lovelock

 

 O Δρ. James Ephraim Lovelock γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου του 1919 και είναι ένας ανεξάρτητος επιστήμονας, συγγραφέας, ερευνητής, περιβαλλοντολόγος και μελλοντολόγος. Είναι γνωστός για την πρόταση της υπόθεσης της Γαίας (Gaia Hypothesis) σύμφωνα με την οποία η Γη λειτουργεί σαν ένας σούπερ οργανισμός. Εδώ και δεκαετίες έχει εκφράσει εξαιρετικά δυσοίωνες προβλέψεις για την αλλαγή του κλίματος και για την κατάληξη του κόσμου μας, πολλές από τις οποίες έχουν ήδη βγει αληθινές. Δε διστάζει να κάνει και την πιο φρικιαστική πρόβλεψη: δεδομένης της υπάρχουσας οικολογικής κρίσης, ο μαζικός θάνατος του 80% της ανθρωπότητας είναι αναπόφευκτος, πιστεύει.

5.Jack Parsons

 

 Όταν ο Jack Parsons δεν ήταν απασχολημένος με την ίδρυση του εργαστηρίου προώθησης Τζετ (Jet Propulsion Laboratory - JPL), έκανε μαγικά κόλπα, ασχολούνταν με τον αποκρυφισμό, ακολουθούσε τον Aleister Crowley και αυτοαποκαλούνταν 'Αντίχριστος'. Ήταν οπαδός της θρησκευτικής κίνησης 'Θέλημα' (Thelema), που ιδρύθηκε από τον Crowley και είχε ως βασικό νόμο τη φράση 'Κάνε ότι θέλεις'. Δεν έβλεπε κάποια αντίφαση μεταξύ των επιστημονικών και μαγικών του ασχολιών και πριν από κάθε δοκιμαστική εκτόξευση ρουκέτας επικαλούνταν τον θεό Πάνα. Το μυστηριώδες 'κακό παιδί' του διαστημικού προγράμματος δεν είχε τυπική εκπαίδευση, όμως τα κατάφερε να αναπτύξει ένα καύσιμο ρουκέτας που θα οδηγούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στο διάστημα. Πέθανε τραγικά το 1952, όταν ανατινάχτηκε κατά τη διάρκεια ενός εργαστηριακού πειράματος στο σπίτι του.

6.Richard Feynman

 

 Μέλος του προγράμματος Μανχάταν που αποτελούνταν από ιδιοφυΐες που ανέπτυξαν την ατομική βόμβα, ο φυσικός Richard Feynman έγινε ένας από τους σημαντικότερους επιστήμονες του τέλους του 20ου αιώνα. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος και ανιαρός καθηγητής, αλλά ένα ελεύθερο πνεύμα που εξερευνούσε τη μουσική και τη φύση, αποκρυπτογραφούσε ιερογλυφικά των Μάγιας και διαρρήγνυε κλειδαριές στις ελεύθερές του ώρες.

7.Freeman Dyson

 Καταξιωμένος πυρηνικός φυσικός και παραγωγικότατος συγγραφέας. Το 1960 διαλαλούσε την ιδέα ότι στο μέλλον οι άνθρωποι πιθανόν να χρειαστεί να κατασκευάσουν έναν τεχνητό κέλυφος, που σήμερα ονομάζεται 'Σφαίρα Dyson', μια κατασκευή που θα περικύκλωνε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα και θα αξιοποιούσε στο μέγιστο την ηλιακή ενέργεια. Ο Dyson πιστεύει ολόψυχα στην εξωγήινη ζωή και σκέφτεται ότι θα κάνουμε μια τέτοια επαφή μέσα στις ερχόμενες δεκαετίες. Επίσης πρότεινε την κατασκευή του «Δέντρου Dyson», ένα φυτό κατασκευασμένο με γενετική μηχανική που θα μπορούσε να μεγαλώσει σε έναν κομήτη. Πρότεινε ότι οι κομήτες θα μπορούσαν να διαμορφωθούν έτσι ώστε να έχουν κοιλότητες γεμάτες με ατμόσφαιρα και έτσι να προσφέρουν φιλοξενία για τον άνθρωπο σε ταξίδια στο εξωτερικό διάστημα.

8.Robert Oppenheimer

 

 Ο «πατέρας της ατομικής βόμβας», ήταν ένας αμερικάνος θεωρητικός φυσικός και καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Berkeley. Ως επιστημονικός διευθυντής του Σχεδίου Μανχάταν (Manhattan Project) αποτέλεσε τον σημαντικότερο άνθρωπο που συνέβαλλε στην ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων για τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στο μυστικό εθνικό εργαστήριο του Los Alamos (Νέο Μεξικό). Λίγοι θα τον θυμούνται για τη συμπάθειά του στον σοσιαλισμό και για τις εσωτερικές συγκρούσεις που του δημιούργησαν οι ρίψεις των ατομικών βομβών και τελικά τον απάλλαξαν από την επιστημονική και πολιτική του δύναμη. Οι φοιτητές του τον φώναζαν 'Oppie' και ήταν ένας άνθρωπος που είχε μάθει ολλανδικά και σανσκριτικά, απλά γιατί έτσι του άρεσε. Στην πρώτη δοκιμή της ατομικής βόμβας στο εργαστήριο του Los Alamos ο Oppenheimer πρόφερε κάποιες φράσεις από τη Μπαγκαβάτ Γκίτα, ενώ πίστευε πως η πυρηνική τεχνολογία θα μπορούσε να είχε υπάρξει στην αρχαία Ινδία.

 

9.Wernher von Braun

 

 Στην ηλικία των 12, ο ατρόμητος Wernher von Braun φόρτωσε ένα βαγόνι παιχνίδι με κροτίδες και το έστειλε στην κατεύθυνση ενός πολυσύχναστου γερμανικού δρόμου. Ο εγκέφαλος που βρισκόταν πίσω από το πρόγραμμα του Χίτλερ με τις ρουκέτες V-2 έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως κρατούμενος πολέμου και κατέληξε να γίνει ένας πρωταθλητής στον αγώνα για το διάστημα και την εξερεύνηση της Σελήνης. Τον καιρό που έστελνε ανθρώπους στη Σελήνη, ο ίδιος ασχολούνταν με καταδύσεις και φιλοσοφία.

10.Johann Konrad Dippel

 

 Γεννημένος και μεγαλωμένος στο γερμανικό κάστρο του Frankenstein, ο αλχημιστής αυτός του 17ου αιώνα είναι γνωστός για την εφεύρεση του σκούρου μπλε χρώματος, μιας από τις πρώτες συνθετικές βαφές, αλλά είναι ακόμα περισσότερο γνωστός για την ατέρμονη αναζήτησή του για το ελιξίριο της μακροζωίας. Οι φήμες σχετικά με τα πειράματά του σε ανθρώπινα πτώματα πιθανότατα ενέπνευσαν τη συγγραφέα Mary Shelley για να επινοήσει τον τρομακτικό χαρακτήρα του μυθιστορήματός της, χαρακτήρα που έφερε το όνομα του κάστρου Frankenstein.

Η Ιστορία της Εκπαίδευσης στην Ελλάδα

Από τα πρώτα γραπτά δημιουργήματα του ελληνικού πολιτισμού αποδεικνύεται ο πόθος του Έλληνα για μάθηση και για καλλιέργεια των διανοητικών του ικανοτήτων. Οι αρχαίοι Έλληνες ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με την εύρεση των κατάλληλων μέσων και μεθόδων για την επίτευξη του υψηλού τους στόχου και την προαγωγή των πνευματικών τους ικανοτήτων. Σήμερα όχι απλά οι μέθοδοι και τα μέσα, αλλά και ο ίδιος ο στόχος της εκπαίδευσης έχει αλλάξει.

5ος - 6ος π.Χ. αιώνας

Η Εκπαίδευση στην Σπάρτη 

Την εκπαίδευση των παιδιών στην αρχαία Σπάρτη αναλάμβανε το κράτος από τα επτά τους χρόνια. Μέχρι το έβδομο έτος της ηλικίας του το κάθε "υγιές" παιδί άνηκε στην οικογένεια του η οποία είχε την ευθύνη της σωματικής και ψυχικής του διάπλασης. Από το 7ο έτος της ηλικίας τους η πολιτεία αναλάμβανε την ανατροφή των αρρένων. Ζούσαν σε ομάδες και είχαν επικεφαλή τον Παιδονόμο. Βάση της αγωγής ήταν η άσκηση του σώματος και η καλλιέργεια της πολεμικής αρετής. Κατά δεύτερο λόγο διδάσκονταν ανάγνωση, γραφή, αριθμητική, μουσική και χορό.  Από 7 έως 11 ετών γυμνάζονταν συνεχώς, περπατούσαν ξυπόλυτοι, κοιμόνταν πάνω σε καλάμια και το φαγητό τους ήταν λιτό. Η εκπαίδευση των κοριτσιών ήταν ανάλογη και γίνονταν σε ιδιαίτερους χώρους. Η αγωγή των θηλέων δεν επέτρεπε να ζούν με μαλθακότητα, έχοντας ως κύριο έργο την τεκνοποία και την ανατροφή παιδιών, τα οποία προέπεμπαν με το παράγγελμα "ή ταν ή επί τας". 

Παρόμοιο εκπαιδευτικό σύστημα (όχι τόσο σκληρό) είχε και η Κρήτη και άλλες περιοχές που κατοικούσαν δωρικές φυλές.

Η Εκπαίδευση στην Αθήνα
Ο κύριος σκοπός της εκπαίδευσης στην Αθήνα ήταν η ελεύθερη ανάπτυξη του ανθρώπου και η αρμονική και τέλεια ανάπτυξη του σώματος και του πνεύματος για να μπορέσει το άτομο να γίνει καλός πολίτης. Η μόρφωση είχε πρωταρχική θέση και σημασία. Στην Αθήνα δεν υπήρχαν αγράμματοι άνθρωποι, ειδικά στον 5ο αιώνα π.Χ. Το πρώτο στάδιο εκπαίδευσης ήταν της προσχολικής ηλικίας την  οποία αναλάμβανε η μητέρα ή η τροφός και αποσκοπούσε στην καλλιέργεια των έμφυτων ικανοτήτων του παιδιού και στην προετοιμασία του να δεχθεί τη σχολική εκπαίδευση, που άρχιζε συνήθως στα επτά χρόνια.
Τα σχολεία ήταν ιδιωτικά και δεν υπήρχαν δημόσια κτίρια. Υποχρεώνονταν όμως να τηρούν κάποιους κανονισμούς, που ρύθμιζαν τη λειτουργία τους. Στα σχολεία πήγαιναν μόνο τα αγόρια. Τα κορίτσια μάθαιναν γράμματα στο σπίτι. Τα μαθήματα γίνονταν σε ένα ελεύθερο χώρο ή σε μία μεγάλη απλή αίθουσα με σκαμνάκια για τους μαθητές, ένα μεγάλο κάθισμα με πλάτη για το δάσκαλο, κουτιά για τα βιβλία των μαθητών και οι τοίχοι ήταν διακοσμημένοι με μουσικά όργανα.

΄Οταν το αγόρι γινόταν επτά χρόνων άρχιζε να πηγαίνει στο σχολείο μαζί με έναν ηλικιωμένο έμπιστο δούλο (Παιδαγωγός) που καθοταν μαζί του τις ώρες του σχολείου και επίσης του δίδασκε καλούς τρόπους. Τα μαθήματα άρχιζαν νωρίς το πρωί και συνεχίζονταν ως το απόγευμα με μία μικρή διακοπή για φαγητό. Το πρόγραμμα του σχολείου περιελάμβανε ανάγνωση, γραφή, αριθμητική, μουσική, ποιήματα, τραγούδια, χορό και γυμναστική.΄Εγραφαν πάνω σε ξύλινες πλάκες αλειμένες με κερί, χρησιμοποιώντας μυτερό εργαλείο. ΄Εγραφαν επίσης και σε παπύρους με μελάνι και για πένα είχαν ένα καλάμι. ΄Οταν μάθαινε ο μαθητής να διαβάζει και να γράφει, αποστήθιζε στίχους από τα Ομηρικά ΄Επη. Για το μάθημα της αριθμητικής τα παιδιά χρησιμοποιούσαν στην αρχή τα δάκτυλά τους, μετά τον άβακα και  αργότερα τον πυθαγόρειο πίνακα.

Πυθαγόρειος Πίνακας

Το μάθημα της μουσικής ήταν στη βάση της εκπαίδευσης. Οι αρχαίοι Αθηναίοι δεν μπορούσαν να θεωρήσουν έναν άνθρωπο μορφωμένο αν δεν ήξερε μουσική. Τα παιδιά μάθαιναν να παίζουν μουσικά όργανα και γινόταν επίσης μάθημα τραγουδιού και χορού.΄Οταν το αγόρι έφθανε στα δώδεκα χρόνια του, άρχιζε να γυμνάζει το σώμα του. Το μάθημα της γυμναστικής γινόταν στις παλαίστρες. Ασκούνταν στην πάλη, στο δρόμο, στο άλμα εις μήκος, στο δίσκο και το ακόντιο. Μετά το 14ο έτος οι έφηβοι μπορούσαν να παρακολουθήσουν την ανώτερη εκπαίδευση στα δημόσια γυμνάσια και στις φιλοσοφικές ή ρητορικές σχολές (Ακαδημεία Πλάτωνα, Περίπατος Αριστοτέλη, ρητορική σχολή Ισοκράτη κ.ά.),που άρχισαν να ιδρύονται από τον 5ο αιώνα κάτω από την επίδραση της διδασκαλίας των σοφιστών, των φιλοσόφων και των ρητόρων. Εκεί διδάσκονταν επιπλέον αστρονομία, μαθηματικά και γραμματική. Τα παιδιά των φτωχών Αθηναίων σταματούσαν το σχολείο μόλις μάθαιναν τις βασικές γνώσεις και άρχιζαν να μαθαίνουν μία τέχνη. Τα παιδιά των πλουσίων συνέχιζαν τις σπουδές τους μέχρι τα δεκαοχτώ τους χρόνια. Στα δεκαοχτώ τους χρόνια γίνονταν έφηβοι.Τότε οι γονείς τους τα πήγαιναν στους αντιπροσώπους της πόλης και σε επίσημη τελετή λάβαιναν το δόρυ, την περικεφαλαία και την ασπίδα και έδιναν τον όρκο του Αθηναίου πολίτη πάνω στην Ακρόπολη. Οταν έφθαναν στα είκοσί τους χρόνια, ήταν πολίτες του κράτους και ήταν ελεύθεροι να λαμβάνουν μέρος σε όλες τις εκδηλώσεις της πόλης.

Στους Ελληνιστικούς χρόνους ( 3ος και 2ος αιώνας ) δε σημειώθηκαν σημαντικές μεταβολές στο χώρο της εκπαίδευσης. Όμως το περιεχόμενό της διευρύνθηκε με την εισαγωγή νέων επιστημών. Οι μέθοδοι επίσης και τα μέσα διδασκαλίας εκσυγχρονίστηκαν.

«Η Φιλοσοφική σχολή της Αρχαίας Αθήνας» καλλιτέχνης Raffaello Sanzio

Το Βυζαντινό Εκπαιδευτικό Σύστημα
 Η βυζαντινή εκπαίδευση διαιρούταν σε τρία είδη: την κοσμική, την εκκλησιαστική και τη μοναστική εκπαίδευση. Από τα τρία αυτά είδη, η κοσμική και εκκλησιαστική ήταν οργανωμένες, ενώ η μοναστική εκπαίδευση παρεχόταν μέσα στα μοναστήρια και απευθυνόταν κυρίως σε όσους ήθελαν να ακολουθήσουν το μοναστικό βίο. Πρέπει να αναφέρουμε εξαρχής ότι η βυζαντινή εκπαίδευση αποσκοπούσε στην κατάρτιση ικανών στελεχών που θα στελέχωναν τη δημόσια διοίκηση ή την ανώτατη εκκλησιαστική ιεραρχία.

Η στοιχειώδης εκπαίδευση που δεν ήταν υποχρεωτική, άρχιζε από το έβδομο έτος της ηλικίας του παιδιού και ήταν τριετής. Τα «ιερά γράμματα», όπως ονομαζόταν αυτό το στάδιο, έδιναν τη δυνατότητα στο μικρό μαθητή να έλθει για πρώτη φορά σε επαφή με θρησκευτικά κείμενα (Παλαιά και Καινή Διαθήκη,Ψαλτήρι και άλλα) και να μάθει με τη βοήθειά τους το αλφάβητο, συλλαβισμό, ανάγνωση και γραφή. Η διδασκαλία συμπληρωνόταν με τη βυζαντινή μουσική, τα θρησκευτικά και την ιστορία. Τα μαθήματα διδάσκονταν από κληρικούς και μοναχούς κυρίως, σε χώρους που παραχωρούσαν οι εκκλησίες ή τα μοναστήρια. Οι ιδιωτικοί διδάσκαλοι που δίδασκαν στα σπίτια ήταν γνωστοί ως «παιδαγωγοί».

 Η μέση εκπαίδευση άρχιζε από τα δέκα χρόνια του μαθητή και διαρκούσε τέσσερα έως πέντε έτη. Το περιεχόμενο της εκπαίδευσης εμπλουτίζονταν με «τα των Ελλήνων γράμματα», με τη μελέτη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας. Άλλα μαθήματα ήταν η Ιστορία, η Φυσική ( βοτανική, ζωολογία, γεωγραφία ), η Μουσική, η Γεωμετρία, η Αστρονομία και η Σημειογραφία.

Τα παιδιά πήγαιναν στα σχολείο με τα καθημερινά τους ρούχα και έτρωγαν το μεσημέρι εκεί. Μερικοί μαθητές ζούσαν στο σχολείο και άλλοι επέστρεφαν στα σπίτια τους. Ορισμένες φορές οι κακές καιρικές συνθήκες εμπόδιζαν τα παιδιά να πάνε σχολείο.

Πολύ συχνές ήταν και οι τιμωρίες, μάλιστα τις περισσότερες φορές έβρισκαν σύμφωνους και τους γονείς που πίστευαν ότι οι σωματικές τιμωρίες ήταν ωφέλιμες για τα παιδιά τους. "Ο μη δαρείς ου παιδεύεται" έλεγαν τότε δηλαδή "Όποιος δε δαρθεί δε μαθαίνει γράμματα".

Η ανώτατη εκπαίδευση ήταν πρωταρχικό μέλημα του κράτους. Ο Θεοδόσιος Β΄ ίδρυσε το 425 το Πανεπιστήμιο Κωνσταντινουπόλεως, όπου παραδίδονταν μαθήματα αρχαίας ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας, λατινικών, ρητορικής, φιλοσοφίας και δικαίου. Ανώτατες και πανεπιστημιακές σχολές ιδρύθηκαν και λειτουργούσαν με τη φροντίδα του κράτους στην Αλεξάνδρεια, τη Βηρυτό ,την Αθήνα,  τη Θεσσαλονίκη τη Νίκαια και φυσικά στην Κων/πολη, όπως και σε άλλες πόλεις της Αυτοκρατορίας. Οι νέες επιστήμες όπως η ιατρική και τα μαθηματικά συμπλήρωναν σταδιακά τις ήδη διδασκόμενες. Το έργο της εκπαίδευσης βοηθούσαν εκτός από τους εκπαιδευτικούς και οι πλούσιες βιβλιοθήκες (δημόσιες, ιδιωτικές και μοναστηριακές, όπως η βιβλιοθήκη του Πατριάρχη Φωτίου). Αξιοσημείωτη είναι η προσφορά των μοναχών και στον τομέα της αντιγραφής έργων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, ορισμένα από τα οποία διασώθηκαν χάρη στη δική τους πρωτοβουλία.

H Eκπαίδευση κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 από τους Τούρκους δε σήμανε μόνο το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αλλά και τον περιορισμό, αν όχι την εξάλειψη, κάθε αξιόλογης πνευματικής δραστηριότητας στον κατακτημένο ελληνικό χώρο. Ο αναπόφευκτος μαρασμός στην εκπαίδευση χρειάστηκε υπεράνθρωπες προσπάθειες για την αντιμετώπισή του.  Ελάχιστα σχολεία υπολειτουργούσαν σε ελληνικές περιοχές στα τέλη του 16ου αιώνα. Το 17ο αιώνα η Κωνσταντινούπολη, το εθνικό, θρησκευτικό και πνευματικό κέντρο του ελληνισμού, άρχισε να παρουσιάζει κάποια εξέλιξη στον τομέα της εκπαίδευσης, όπως αποδεικνύεται από την αρτιότερη οργάνωση και τη διεύρυνση του αντικειμένου διδασκαλίας της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Η αναβάθμιση της Σχολής σε πανεπιστημιακό επίπεδο και η συμπλήρωση των θεολογικών μαθημάτων με τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών, της φυσικής, των μαθηματικών και της φιλοσοφίας έδωσε τη δυνατότητα σε αρκετούς νέους όχι μόνο να μορφωθούν οι ίδιοι, αλλά και σταδιακά να μεταλαμπαδεύσουν τις γνώσεις τους στους στερημένους Έλληνες.

Με αργά αλλά σταθερά βήματα αρχίζει η ίδρυση σχολείων με την επίβλεψη, τη συνεισφορά και την οικονομική ενίσχυση της Εκκλησίας, των αποδήμων Ελλήνων και των κοινοτήτων. Τα σχολεία της πρώτης βαθμίδας ,τα "κοινά", δίδασκαν στα παιδιά ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Τα βιβλία που χρησιμοποιούσαν ήταν το Ψαλτήρι, η Οκτώηχος και ο Απόστολος μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, οπότε κυκλοφόρησαν τα πρώτα Αλφαβητάρια. "Ελληνικά" συνήθως ονομάζονταν τα σχολεία της δεύτερης βαθμίδας, τα οποία είχαν περισσότερα αντικείμενα διδασκαλίας, όπως Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, ρητορική, ηθική, γεωμετρία, φυσική, φιλοσοφία, θεολογία.

Εκτός από την Κωνσταντινούπολη, όπου λειτούργησαν επίσης η Ελληνική Ιατρική Ακαδημία, η Πατριαρχική Μουσική Σχολή, η Εμπορική Σχολή της Χάλκης και η Θεολογική Σχολή, αρκετά εκπαιδευτήρια ιδρύθηκαν μέχρι το 19ο αιώνα σε διάφορες περιοχές της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας. Τότε η ανοδική πορεία της ελληνικής εκπαίδευσης έφθασε στο αποκορύφωμά της, με το φαινόμενο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.

Τα Μαθηματικά και η Ηλιοκεντρική θεωρία, βασικά συστατικά του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, έφεραν τους προοδευτικούς λογίους, αντιμέτωπους με το συντηρητικό κατεστημένο της εποχής και τη Μεγάλη Εκκλησία. Θύματα οι περισσότεροι της ιδεολογικής σύγκρουσης που ξέσπασε μεταξύ του Νεοελληνικού Διαφωτισμού και της Εκκλησιαστικής Συντήρησης, θέτουν με τον αγώνα τους τις βάσεις για την εισαγωγή της σύγχρονης επιστήμης στον ελληνικό χώρο και προετοιμάζουν τις συνειδήσεις των Ελλήνων για τη μεγάλη Ελληνική Επανάσταση και τη δημιουργία του ελεύθερου Ελληνικού Κράτους.

Στη συλλογική προσπάθεια για την αφύπνιση του Γένους έδωσαν το "παρών" όχι μόνον κληρικοί και σπουδασμένοι δάσκαλοι αλλά και πολλοί Έλληνες που εργαζόταν στον ευρωπαϊκό χώρο και είχαν αποκτήσει ευρύτερη μόρφωση, εμπλουτισμένη με τα σύγχρονα επιτεύγματα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Η ιδεολογική και γλωσσική διαμάχη ανάμεσα στους αρχαϊστές, τους καθαρολόγους και στους υποστηριχτές της απλής γλώσσας του λαού οδήγησε σε συγκρούσεις και αντιθέσεις μεγάλο αριθμό οπαδών αυτών των ομάδων. Παράλληλα όμως παρουσιάστηκε έντονη συγγραφική και εκδοτική δραστηριότητα, γεγονός που συντέλεσε ουσιαστικά στη διάδοση και την αναβάθμιση της επίπονης προσπάθειας για την πνευματική και εθνική αναγέννηση του Ελληνισμού.

Η Εκπαίδευση την Περίοδο Καποδίστρια (1828-1831) 

Στοχεύοντας στην πνευματική αναγέννηση του απελευθερωμένου από τον τουρκικό ζυγό ελληνικού κράτους ο πρώτος κυβερνήτης του κατέβαλλε προσπάθειες για την εξασφάλιση αρχικά της στοιχειώδους εκπαίδευσης. Το 1829 ιδρύει το Ορφανοτροφείο της Αίγινας για τα ορφανά του πολέμου, όπου λειτουργούσαν εκτός από τα αλληλοδιδακτικά σχολεία (σχολεία στα οποία οι μαθητές των ανώτερων τάξεων δίδασκαν τα παιδιά που φοιτούσαν στις κατώτερες ) τρεις κλάσεις ελληνικών μαθημάτων και πολλά «χειροτεχνεία», πρακτικά εργαστήρια διαφόρων τεχνών για όσους μαθητές δεν είχαν ικανότητες προόδου στα μαθήματα. Η στοιχειώδης εκπαίδευση ήταν υποχρεωτική. Στο Ορφανοτροφείο εντάχθηκε και το Πρότυπο σχολείο, όπου εκπαιδεύονταν δάσκαλοι για τα αλληλοδιδακτικά. Επιπλέον ιδρύθηκε το Κεντρικό σχολείο «δια τους έχοντας έφεσιν να αναδεχθώσιν το διδασκαλικόν επάγγελμα» και για όσους νέους θα ήθελαν να ακολουθήσουν ανώτερες σπουδές.

Σχολεία λειτούργησαν και στη Σύρο, στο Ναύπλιο, την Αθήνα και την Ύδρα. Επίσης λειτούργησε το Κεντρικό Πολεμικό Σχολείο Ναυπλίου, η Εκκλησιαστική Σχολή του Πόρου, η Αγροτική Σχολή της Τίρυνθας και η Εμπορική Σχολή Σύρου.

 Ο Καποδίστριας σε συνεργασία με την Επιτροπή για θέματα παιδείας φρόντισαν κατά το δυνατόν για τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό των σχολών και την έκδοση διαταγμάτων για τη σωστή οργάνωση και λειτουργία τους. Ο κυβερνήτης είχε διατυπώσει την ανάγκη ιδρύσεως Πανεπιστημίου. ΄Όμως οι οικονομικές δυσκολίες και η έλλειψη διδακτικού προσωπικού, καθώς και ο πρόωρος θάνατός του δεν του επέτρεψαν να υλοποιήσει τους οραματισμούς του.

Η Εκπαίδευση την Περίοδο Όθωνα (1833-1863)

Τα μέλη της Αντιβασιλείας έλαβαν αποφάσεις και εξέδωσαν διατάγματα σύμφωνα με τα οποία :         1) Ιδρύθηκαν δημοτικά σχολεία σε όλους τους δήμους με υποχρεωτική φοίτηση για παιδιά άνω των 6. (6χρόνια)
2) Ιδρύθηκαν Ελληνικά σχολεία σε όλες τις επαρχίες (3 χρόνια)
3) Ιδρύθηκαν γυμνάσια στην έδρα κάθε νομού. (4 χρόνια)
Έτσι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα οργανώθηκε πάνω στα πρότυπα του αντίστοιχου Βαυαρικού, με έναν κύκλο βασικής υποχρεωτικής εκπαίδευσης και δυο διαφορετικούς κύκλους μέσης, παρά το γεγονός ότι οι ελληνικές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες ήταν πολύ διαφορετικές από αυτές της Βαυαρίας. Κύριο χαρακτηριστικό του περιεχομένου των σπουδών ήταν ο κλασσικισμός και η αρχαιολατρία, ενώ ελάχιστη βάση δινόταν στην απόκτηση θετικών και τεχνικών γνώσεων.
Τη δαπάνη των δημοτικών σχολείων αναλάμβαναν οι δήμοι ενώ των Ελληνικών σχολείων και των γυμνασίων το κράτος. Για την εκπαίδευση των δασκάλων ιδρύθηκε το πρώτο Διδασκαλείον και συγκροτήθηκε επιτροπή που θα έκρινε τα προσόντα όσων επιθυμούσαν να εργαστούν ως καθηγητές. Αργότερα, το 1855, αποφασίστηκε οι καθηγητές να είναι αποκλειστικά απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Αθήνας, που ιδρύθηκε και άρχισε να λειτουργεί το 1837.
Η αντιβασιλεία διατήρησε ορισμένες από τις τομές που έγιναν στον τομέα αυτό από τον Καποδίστρια και έτσι έχουμε την επαναλειτουργία των αλληλοδιδακτικών σχολείων, διόριση νέων δασκάλων, αναδιοργάνωση του Ορφανοτροφείου και της Βιβλιοθήκης στην Αίγινα. Τέλος ιδρύθηκε η Αρχαιολογική υπηρεσία για τη συλλογή και προστασία αρχαιοτήτων.

Η Εκπαίδευση την περίοδο 1911-1945

Πολεμικές περιπέτειες και πολιτικές κρίσεις ταλανίζουν την Ελλάδα από το 1912 έως το 1922. Το 1914 ξεσπά ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος. Με το τέλος του πολέμου η Ελλάδα ήταν στο πλευρό των νικητών. Ακολουθεί η μικρασιατική εκστρατεία η οποία διαρκεί μέχρι το 1922 και λήγει με την ήττα της Ελλάδας. Ύστερα η περίοδος του μεσοπολέμου(1922-1940).
Για την ελληνική παιδεία η περίοδος αυτή αποτέλεσε το πρώτο κύμα εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων του 20ου αιώνα. Δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις για τη συγκρότηση του Πανεπιστημίου. Με τα νομοσχέδια του 1913 η δημοτική εκπαίδευση γίνεται εξάχρονη και υποχρεωτική και οδηγεί στο αστικό σχολείο ή στο εξατάξιο γυμνάσιο. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1929 ακολούθησε την ελληνική οικονομική αναδιοργάνωση με καπιταλιστικά πρότυπα, φανερώνοντας τις αδυναμίες της.  Το αστικό ορθολογικό πνεύμα επέτρεψε στους απόφοιτους του δημοτικού την είσοδο χωρίς εξετάσεις στις επαγγελματικές σχολές, ενώ με εξετάσεις την εισαγωγή στο Γυμνάσιο. Οι μεταρρυθμίσεις όμως ανακόπηκαν από τις δικτατορίες των Κονδύλη και Μεταξά.

Σχολική μεταπολεμική τάξη

Η Εκπαίδευση μετά το 1945

Η μεταπολεμική μεταρρύθμιση του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος του 1957, δεν ήταν επιτυχής αφού διατήρησε τις συντηρητικές δομές, διογκώνοντας τα προβλήματα. Το 1964 η κεντρώα πολιτική της εποχής κατάφερε να εκσυγχρονίσει την αστικοφιλελεύθερη παιδεία με την ελληνική οικονομία, με βάση την ισότητα. Εισήγαγε τη δημοτική γλώσσα, το εννιάχρονο σχολείο, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και τη δωρεάν παιδεία, ενώ παράλληλα οδήγησε στη θέσπιση του ακαδημαϊκού απολυτηρίου. Μεταπολιτευτικά, η ευρωπαϊκή ενοποίηση, η παγκοσμιοποίηση, η κοινωνία της πληροφορίας και ο διεθνής οικονομικός ανταγωνισμός καθόρισαν την πορεία της ελληνικής παιδείας από την ισότητα στην αποδοτικότητα.

Οι εξετάσεις για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια ουσιαστικά ξεκινάνε την περίοδο 1962-1965, όπου τις διοργανώνουν τα ίδια τα πανεπιστήμια.

Την περίοδο 1978-1979 εφαρμόζεται το σύστημα εισόδου στα ΑΕΙ και ΚΑΤΕΕ μέσω εξετάσεων στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και τα μαθήματα στις δύο τελευταίες τάξεις  χωρίζονται σε κορμού και επιλογής.

Το 1983 καταργούνται οι εξετάσεις στη Β΄Λυκείου και καθιερώνεται το σύστημα των δεσμών.

Μικρές αλλαγές για την συνέχεια, μέχρι την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Γεράσιμου Αρσένη το 1999, με το Ενιαίο Λύκειο και τις Πανελλήνιες Εξετάσεις σε όλα τα μαθήματα στη Β΄ και  στη Γ΄ Λυκείου, αλλαγή που προκάλεσε πολλές αντιδράσεις στους μαθητές. Ακολούθησε μικρή βελτίωση του εξεταστικού συστήματος από τον κ. Ευθυμίου και κατάργηση των εξετάσεων στη Β΄Λυκείου (2004) .Τα μαθήματα που εξετάζονται πανελλαδικά γίνονται 6 ή 7 και δίνεται βαθμός πρόσβασης για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, απαξιώνοντας ουσιαστικά το βαθμό του απολυτηρίου. Ακολουθούν αλλαγές μόνο στο όνομα (Γενικό Λύκειο) φορτώνοντας τον ήδη ελλειματικό προϋπολογισμό του κράτους με το κόστος της αλλαγής ταμπέλων σε όλα τα σχολεία της χώρας. 

Σήμερα η ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα παρουσιάζει κραυγαλέες αντιθέσεις, όπως η ταυτόχρονη υψηλή πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία και παράλληλα το χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης, φανερώνοντας την ελληνική "μορφωσιολατρεία". Η προσδοκία για επαγγελματική αποκατάσταση και κοινωνική άνοδο μετά το πτυχίο οδήγησε σε δημοσιοϋπαλληλικό φετιχισμό, συντηρώντας κοινωνικές ανισότητες, δημιουργώντας μη-παραγωγικές σχέσεις στο Δημόσιο και πελατειακές σχέσεις στην πολιτική.

Το σχολείο αντιμετωπίζοντας όλους τους μαθητές με τον ίδιο τρόπο, «αγνοεί»  την κοινωνική τους προέλευση αναπαράγει την κοινωνική δομή και ταυτόχρονα τη νομιμοποιεί με ισότιμες εξεταστικές διαδικασίες σε βάρος των «αδυνάτων», εάν ήδη δεν έχουν αποκλεισθεί από προηγούμενες δοκιμασίες.

Μαθηματικό παράδοξο !!!

 

Παράδοξο ή κάπου έχει γίνει λάθος;

Βρείτε τη λύση....

Θα "βρέξει" αστέρια...

   

Το 2013 αρχίζει με μια βροχή διαττόντων αστέρων που διαρκούν από 1 έως 5 Ιανουαρίου και κορυφώνονται κατά το διήμερο 3 και 4 του μηνός, ιδίως τα χαράματα της Πέμπτης.
Οι Τεταρτίδες, εφόσον οι κατά τόπους καιρικές συνθήκες επιτρέπουν την...
παρατήρησή τους, εμφανίζουν συνήθως στο αποκορύφωμά τους έως 40 μετέωρα ανά ώρα, που διαπερνούν την ατμόσφαιρα της Γης με μεγάλη ταχύτητα, αν και έχουν αναφερθεί έως και 120 μετέωρα κάποιες φορές.

Η συγκεκριμένη βροχή από «πεφταστέρια» έχει πάρει το όνομά της από ένα αστερισμό -Quadrans Muralis ή Επιτοίχιος Τετράς (ήταν αρχαίο αστρονομικό εργαλείο)- που δεν υπάρχει πια. Σήμερα η πηγή προέλευσης των μετεώρων φαίνεται να είναι ο αστερισμός του Βοώτη. Οι Τεταρτίδες είναι καλύτερα ορατές στα βόρεια γεωγραφικά πλάτη, ιδίως σε κατεύθυνση βορειανατολική στον ουρανό.

Οι αστρονόμοι δεν είναι σίγουροι ποιός ήταν ο διερχόμενος κομήτης, ο οποίος άφησε πίσω του την ουρά σκόνης και σωματιδίων, που μετατρέπονται σε μετέωρα κάθε φορά που η Γη διασταυρώνεται με την τροχιά τους. Είναι πιθανό να πρόκειται για ένα κομήτη (τον 2003 ΕΗ1), που παρατήρησαν πρώτοι οι Κινέζοι, Ιάπωνες και Κορεάτες αστρονόμοι το 1490.

Όπως συμβαίνει με όλες τις βροχές διαττόντων, τα μετέωρα κινούνται πολύ γρήγορα, καθώς εισέρχονται στη γήινη ατμόσφαιρα και πυρακτώνονται. Στην περίπτωση των Τεταρτιδών, έχουν σύντομη διάρκεια στη φάση της αποκορύφωσής τους (περίπου δύο ώρες) και γενικά διακρίνονται από μη προβλεψιμότητα και από ευμεταβλητότητα στην έντασή τους....

Μία ζύγιση!!!

Έχουμε δέκα σακιά που περιέχουν 100 νομίσματα το καθένα. 
Το κάθε νόμισμα ζυγίζει 10 γραμμάρια. Το ένα από τα δέκα σακιά έχει μέσα μόνο κάλπικα νομίσματα, τα οποία ζυγίζουν 9 γραμμάρια το καθένα.  
Πώς μπορούμε με μία μόνο ζύγιση σε μία ηλεκτρονική ζυγαριά ακριβείας, να βρούμε ποιο σακί περιέχει τα κάλπικα νομίσματα;

Είναι τα μαθηματικά γένους αρσενικού;

Τα τελευταία χρόνια γνωρίζουμε ότι πράγματι υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ του εγκεφάλου της γυναίκας και του άνδρα. Οι γυναίκες εμφανίζονται στις μελέτες να έχουν περισσότερες συνδέσεις μεταξύ τμημάτων του εγκεφάλου (νευρώνες) και να μπορούν να χρησιμοποιήσουν ταυτόχρονα περισσότερα τμήματα του κατά την εκτέλεση μιας εργασίας , ενώ οι άνδρες σκέφτονται και εργάζονται χρησιμοποιώντας πιο συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου και πιο έντονα.

Μπορεί όμως αυτό να εξηγήσει για παράδειγμα γιατί οι άνδρες είναι πιο ικανοί στο να κατανοήσουν ένα τρισδιάστατο σχήμα , ενώ οι γυναίκες στο να κλίνουν ένα ρήμα; "Η Βιολογία μπορεί να δώσει εξηγήσεις. Αλλά οι βιολογικοί παράγοντες δεν παίζουν ρόλο αν δεν ενεργοποιηθούν από τις κοινωνικές  συνθήκες" αναφέρουν καθηγητές κοινωνιολογίας.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Είναι αλήθεια ότι τα κορίτσια μαθαίνουν να διαβάζουν πιο γρήγορα από τα συνομήλικα τους αγόρια και τα καταφέρνουν καλύτερα σε ότι σχετίζεται με τα γράμματα. Από την άλλη όμως τα αγόρια είναι καλύτερα σε παιχνίδια κατασκευών (τουβλάκια), αλλά και σε όσα χρειάζονται ικανότητες που αργότερα σχετίζονται με τις καλές επιδόσεις στα μαθηματικά. Το αποτέλεσμα είναι,  αυτό που ξεκινάει ως μια γενετικά προκαθορισμένη αντίληψη , στην συνέχεια και με την ενίσχυση  της οικογένειας , να καταλήγει να γίνει μαθησιακή συμπεριφορά πριν ακόμα τα παιδιά πάνε στο σχολείο.

Κατά τη διάρκεια της φοίτησης στην Πρωτοβάθμεια και Δευτεροβάθμεια εκπαίδευση τα πράγματα μάλλον χειροτερεύουν καθώς η επιλογή κλίσεων και η εξάσκηση ικανοτήτων των μαθητών γίνεται εμφανώς με την προκατάληψη του φύλλου. Δάσκαλοι και καθηγητές φαίνεται από ερευνητικά δεδομένα, να δίνουν λιγότερη προσοχή στα κορίτσια απ' ότι στα αγόρια όσον αφορά τα μαθήματα των θετικών κατευθύνσεων , καλώντας πιο συχνά τα αγόρια για την λύση ασκήσεων  και επαινώντας τα περισσότερο από τις συμμαθήτριές τους . Συντελεί βέβαια σε αυτό και το ότι τα κορίτσια θεωρούνται πιο εργατικά , ήσυχα και προσεκτικά μέσα στην τάξη , γεγονός που τελικά στρέφεται εναντίον τους , καθώς οι διδάσκοντες δίνουν περισσότερη σημασία στους πιο ανήσυχους , δηλαδή (συνήθως) τα αγόρια. Οι στερεότυποι ρόλοι ανδρών γυναικών ακόμα και μέσα στην ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία είναι εμφανείς, αφού στην Ελλάδα για παράδειγμα, άνδρες είναι το 74% των μαθηματικών και το 67% των φυσικών στα σχολεία , στερώντας από τα κορίτσια θηλυκά πρότυπα συμπεριφοράς στις θετικές επιστήμες.

Έτσι η επιλογή σχολών στην Τριτοβάθμεια εκπαίδευση είναι σχεδόν προδιαγεγραμένη, Οι φιλοσοφικές σχολές και άλλα τμήματα των θεωρητικών κατευθύνσεων θα καλυφθούν κατά 80% από κορίτσια , ενώ στις φυσικομαθηματικές και πολυτεχνικές σχολές δεν θα ξεπεράσουν κατά μέσο όρο το 30%.

Πολύ σημαντικό όμως πριν την εξαγωγή οποιονδήποτε συμπερασμάτων είναι ότι η "αρσενική" εικόνα αυτών των τμημάτων δεν αντικατροπτίζει ουσιαστικά το βαθμό επιτυχίας του κάθε φύλλου , αλλά το βαθμό συμμετοχής του. Μάλιστα σε σχολές που κυριαρχούν τα μαθηματικά και η φυσική τα κορίτσια καταγράφουν μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας στα μαθήματα από τα αγόρια και είναι πιο καλές στην έρευνα.

Είναι πολλοί λοιπόν αυτοί που αξιολογούν και χαρακτηρίζουν τα μαθηματικά ως ανδρική υπόθεση. Γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικοί. Και φυσικά αναπαράγουν αυτήν την αντίληψη. Πρόκειται δηλαδή για μια κοινωνική κατασκευή που θα πρέπει όλοι μας σιγά σιγά να αρνηθούμε γιατί κινδυνεύουμε ο επόμενος "θηλυκός" Αϊνστάιν να υπολογίζει φόρους σε ένα δικηγορικό γραφείο  αντί να ερμηνεύει το σύμπαν.