Γράφει ο μαθηματικός Γιώργος Μπαντές
Όπως
είναι γνωστό, το μοναδικό εργαλείο για την κατασκευή φυσικών
θεωριών, δηλ. θεωριών που να ερμηνεύουν τον φυσικό κόσμο,
είναι τα μαθηματικά. Οι μαθηματικές κατασκευές παράγονται στο νου,
με μια διαδικασία που δεν είναι αντικείμενο των μαθηματικών.
Η
μαθηματική κατασκευή και ο φυσικός κόσμος είναι δύο κόσμοι οι οποίοι
επικοινωνούν αμφίδρομα μέσω των αισθήσεων και των εμπειριών που
αυτές παράγουν (μετρήσεις). Έτσι δημιουργείται εκείνο το θαύμα της
κατανόησης για το οποίο ο Αινστάιν έλεγε:
το πιο ακατανόητο πράγμα είναι το ότι ο κόσμος είναι κατανοητός.
Η
ύπαρξη των δύο αυτών κόσμων είναι σαφώς διακρίσιμη στην
περίπτωση της γεωμετρίας. Όταν ο Carnap αναφέρει ότι είναι
αναγκαίο να διακρίνουμε την μαθηματική γεωμετρία απ’ τη φυσική γεωμετρία
εννοεί αυτούς τους δύο κόσμους: τη γεωμετρία του μυαλού και τη
γεωμετρία των μετρήσεων. Το χώρο μέσα στο νου μας, τον μαθηματικό χώρο και το χώρο έξω απ’ αυτόν, τον φυσικό χώρο.
Στην ιστορία της γεωμετρίας, στις αρχές της ανάπτυξής της,
υπερεκτιμήθηκε ο μαθηματικός χώρος, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν
δόγματα στην ερμηνεία της αλήθειας της γεωμετρίας, προσθέτοντας άχρηστη
γνώση στη φυσική φιλοσοφία. Θα εντοπίσουμε τα λεπτά σημεία, μακριά από
δόγματα, που πρέπει να συλλάβουμε στη θεώρηση του μαθηματικού χώρου.
Τα λυωμένα ρολόγια του Νταλί μπορούν να μαςδώσουν μια εικόνα του μαθηματικού χώρου…Τώρα έχει μια σουρεαλιστική μετρική
Ο μαθηματικός χώρος και η ευθεία





